blueco

نخستین تصاویر رنگی از رنگ جو پلوتو که توسط فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا ثبت شده اند، حاکی از آن هستند که آسمان این سیاره، آبی رنگ است.

این کشف قابل توجه در مورد سیاره پلوتو روز پنج شنبه (16 مهر) توسط ناسا اعلام شد.

آلان استم، محقق ارشد ماموریت نیوهورایزنز از موسسه تحقیقاتی ساوث وست در کلرادو اظهار کرد: چه کسی انتظار داشت یک آسمان آبی در کمربند کویپر وجود داشته باشد. واقعا خارق العاده است.طراحی سایت

خود ذرات مه به رنگ خاکستری یا قرمز هستند، اما شکلی که آن ها نور آبی را منکسر می کنند، توجه دانشمندان تیم علمی نیوهورایزنز را به خود جلب کرده است.

این فضاپیما همچنین توانسته مناطق بسیار زیاد کوچک و حفاظت نشده یخ آب را در پلوتو شناسایی کند. این کشف با استفاده از داده های جمع آوری شده توسط ابزار نقشه بردار ترکیب طیفی رالف بر روی فضاپیمای نیوهورایزنز انجام شده است.

کارلی هووت، از اعضای تیم اظهار کرد: این رنگ آبی درخشان نشانگر اندازه و ترکیب ذرات مه است. یک آسمان آبی اغلب در نتیجه انکسار نور خورشید توسط ذرات ریز ایجاد می شود. بر روی زمین، این ذرات شامل مولکول های بسیار ریز نیتروژن هستند. ذرات روی پلوتو بنظر بزرگتر هستند اما همچنین مانند ذرات تولین، از اندازه نسبتا کوچکی برخوردارند.

فضاپیمای نیوهورایزنز در حال حاضر در فاصله پنج میلیون کیلومتری زمین قرار داشته و همه سیستم های آن در سلامت کامل به کار مشغول هستند.

یک تراشه رایانه ای جدید از جنس شیشه حرارت دیده که با تحریک از راه دور طی چند ثانیه خود را از بین می برد، می تواند داده های حساس را ایمن نگهدارد.

رویکرد جدید از ویفرهای سیلیکونی رایانه استفاده می کند که به قطعه ای از شیشه گرمادیده متصل است و به محض حرارت دیدن در یک نقطه به قطعات ریز خرد می شود.

به گفته گریگوری وایتینگ، دانشمند مواد و مدیر گروه الکترونیک شرکت PARC در آمریکا و سازنده این فناوری، این حرارت می تواند توسط یک کنترل از را دور انجام شود و در آینده می تواند به طرزی باورنکردنی توسط هرچیزی از وای فای گرفته تا سیگنال فرکانس رادیویی امکان پذیر شود.طراحی سایت

این فناوری می تواند کار بازیافت دستگاه های الکترونیکی را تسهیل کرده یا به تامین امنیت داده های موجود بر روی دستگاه های الکترونیکی به سرقت رفته کمک کند.

محققان تصمیم گرفتند از شیشه حرارت دیده - یک ماده با نیروی فوق العاده که شیشه ایمنی نیز خوانده می شود - برای ساخت الکترونیک خود تخریب شونده استفاده کنند.

معمولا شیشه با خنکسازی لبه ها، حرارت داده می شود. قسمت بیرونی شیشه منقبض شده و این بخش بیرونی فشرده می شود. در همان حین، بخش گرمتر داخلی، تنش کششی بسیار بالایی را حفظ می کند.

اگرچه این شیشه از حد عادی مقاومتر است، اما اگر تکه ای از شیشه ایمنی را بشکنید، تقریبا منفجر شده و به شکل تکه های بسیار کوچک، خرد می شود.

از آنجایی که شیشه یک رسانای دمای پایین است، فرآیند حرارت دیدن تنها بر روی شیشه هایی عمل می کند که حداقل 0.03 اینچ ضخامت داشته باشند؛ در حالیکه تولید ذرات ریز نیازمند مواد باریکتر است.

محققان از روش دیگری موسوم به تبادل یونی استفاده کردند. آن ها با قطعه نازکی از شیشه شروع کردند که غنی از یون های سدیم بود.

دانشمندان سپس شیشه را در حمام داغی از نیتریت پتاسیم قرار دادند. پس از آن، یون ها پتاسیم تلاش کردند جای خود را با یونهای سدیم عوض کنند اما از آنجایی که یونهای سنگین تر پتاسیم باید خود را فشرده کنند تا درون ماتریکس سیلیکونی جا بگیرند، این امر باعث ایجاد تنش بسیار بالایی در شیشه می شود.

روش جدید اجازه می دهد هر ویفر سیلیکونی مستقیما به شیشه متصل شود یا آن ها را به هم می بافد.

محققان برای القای خودکشی به تراشه، آن را با یک عنصر حرارتی کوچک تحریک کردند که باعث یک شوک حرارتی شده و شکستی را ایجاد می کند که در کل شیشه منتشر می شود.

دانشمندان آرژانتینی موفق شده اند جنین گونه های در معرض خطر انقراض همچون یوزپلنگ آسیایی، ببر و گربه بنگال را از سلول های پوست منجمد شده تولید کنند که این دستاورد می تواند به حفظ تنوع زیستی سیاره کمک کند.طراحی سایت

دانسل سالامونه، دانشیار برزشناسی دانشگاه بوینوس آیرس اظهار کرد: ما به عنوان اولین گام بر روی گونه های غیربومی کار می کنیم. هدف اصلی ما جلوگیری از انقراض گونه های بومی مانند پلنگ خالدار آمریکایی است.

وی افزود: باغ وحش بوینوس آیرس دارای یک بانک داده ژنتیکی است که در آن، همه گونه های بومی و غیربومی حفظ شده اند.

اما این دانشمندان نتوانسته اند این پروژه را از مرحله جنینی فراتر ببرند، زیرا قرارداد آن ها با باغ وحش به این شکل است که باید از استانداردهای اخلاقی انجمن آکواریوم ها و باغ وحش های آمریکای لاتین پیروی کنند. طبق این قوانین، آزمایشات این چنینی تنها تا مرحله جنینی امکان پذیر است.

محققان دانشگاه استنفورد به همراه محققان چینی در کشف جالبی دریافته اند که گونه هایی از کرمها عاشق خوردن پلاستیک هایی هستند که برای برخی حیوانات سمی است.طراحی سایت

زباله های پلاستیکی در حال حاضر از کنترل خارج شده اند و استیروفورم یا پلی استیرین از بدترین انواع زباله های پلاستیکی هستند . آمریکایی ها در هر سال 25 میلیارد ظرف استیروفورمی را دور می اندازند. حدود دو میلیون تن از این مواد به زباله گاه ها راه پیدا می کند و تقریبا هرگز تجزیه زیستی نمی شوند.

کشف جدید محققان مبنی بر اینکه برخی کرم ها می توانند به طور انحصاری از این مواد پلاستیکی تغذیه کنند بسیار شگفت آور و مبهوت کننده است. این کرم ها علاوه بر این که می توانند این نوع پلاستیک ها را هضم کنند، قادرند آنها را به دی اکسیدکربن و ضایعاتی تبدیل کنند که به عنوان خاک محصولات زراعی قابل کاربرد هستند.

این کرمها بعد از هضم پلاستیک، نیمی از استیروفوم را به دی اکسیدکربن تبدیل می کند. بخش دیگر مواد پلاستیکی به صورت گلوله های کوچک غیرسمی دفع می شوند. در تمام آزمایش هایی که تاکنون به انجام رسیده، ثابت شده است که مواد بازمانده از تغذیه کرم ها برای استفاده به عنوان کود و کمک به رشد محصولات زراعی مناسب هستند.

استفاده از این روش مسلما باعث کاهش ضایعات پلاستیکی موجود در طبیعت می شود و همچنین می تواند به تولید پلاستیک های زیستی جدیدی منجر شود که در زمین و دریاها انباشته نمی شوند.

ماهواره مخابراتی «مصباح» که سال ها پیش با همکاری یک شرکت ایتالیایی توسط کارشناسان فضایی کشور ساخته شده و قرار بود 10 سال پیش توسط موشک حامل روسی «Kosmos-3M» به مدار زمین پرتاب شود چند سالی است که به بهانه تحریم ها در ایتالیا بلوکه شده و از تحویل آن به ایران خودداری می شود.طراحی سایت

ماهواره مخابراتی «مصباح» که نخستین ماهواره ساخت ایران است با سرمایه گذاری بالغ بر 10 میلیارد تومان با همکاری مرکز تحقیقات مخابرات و سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران به نمایندگی از وزارتخانه های علوم، تحقیقات و فناوری و ارتباطات و فناوری اطلاعات ساخته شده است.

موافقتنامه ساخت ماهواره مصباح در سال 1376 میان وزارتخانه های علوم و ارتباطات به امضاء رسید و ساخت نمونه آزمایشگاهی این ماهواره طی سال های 1378 تا 1380 با همکاری سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران و مرکز تحقیقات مخابرات انجام شد.

ساخت مدل مهندسی و فضایی ماهواره مصباح نیز با همکاری یک شرکت ایتالیایی توسط نیروهای متخصص داخلی انجام شده است.

مصباح کاربری مخابراتی داشته و می تواند برای انتقال اطلاعات از نقطه ای به نقطه دیگر به کار رود.

این ماهواره 75 کیلوگرم وزن دارد و ابعاد آن 50 در 50 در 70 سانتیمتر مکعب است.

عمر مفید این ماهواره سه سال بوده و پیش بینی شده که تا پنج سال قابل استفاده باشد.

ماهواره مصباح پس از استقرار در مدار 14 بار در شبانه روز دور زمین خواهد چرخید و سه تا چهار بار از طریق ایستگاه های زمینی قابل مشاهده خواهد بود.

بنابر اعلام مسوولان فضایی ایران و روسیه قرار بود این ماهواره در اوایل مهرماه 1384 همراه با یک میکروماهواره روسی و هفت میکروماهواره خارجی دیگر توسط موشک حامل روسی «Kosmos-3M» از پایگاه فضایی روسیه در قزاقستان به فضا پرتاب شود، با این حال با خلف وعده ها و کارشکنی قدرت های فضایی دیگر این ماهواره پس از 10 سال هنوز در انتظار پرتاب است و این در حالی است که متخصصان فضایی کشورمان حدود هفت سال پیش موفق شدند ماهواره ملی «امید» را بدون اتکا به نیروهای خارجی با پرتابگر ساخت ایران به فضا پرتاب کنند.

دکتر فتح الله مضطرزاده، رئیس سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران به ایسنا گفت: در آخرین مرحله ساخت، این ماهواره به ایتالیا برده شد که در زمان انتقال این ماهواره به این کشور موضوع تحریم ها علیه ایران مطرح شد. ماهواره مصباح سالهاست که در اتاق تمیز شرکت همکار ایتالیایی این طرح بلوکه شده که امیدواریم با لغو تحریمها به ایران بازگردانده شود.

رئیس سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران با تاکید بر این که این ماهواره آماده پرتاب است، تصریح کرد: ماموریت این ماهواره مخابراتی است و قادر به ارائه اطلاعاتی در زمینه معادن و وضعیت جوی است.

در پی موفقیت یک پروتئین جلبکی برای درمان نابینایی در موش ها، دانشمندان دانشگاه ایالتی وین اکنون توانسته اند مجوز کارآزمایی بالینی این رویکرد انقلابی را بر روی انسان ها دریافت کنند.

وقتی که دکتر ژو هوآ پان، از دانشگاه ایالتی وین در سال 2006، پروتئین حساس به نور جلبک سبز را در یک موش کور قرار داد، از ترمیم تقریبا بلافاصله قدرت بینایی این موش شگفت زده شد. این پروتئین اکنون موضوع مجموعه ای از آزمایشات انسانی قریب الوقوع با هدف آشکارسازی درمانی بالقوه برای نابینایی انسان شده است.طراحی سایت

انتظار می رود شرکت RetroSense Therapeutics که تحقیقات دکتر ژو هوآ پان را گرفته و به تازگی موفق به کسب تائیدیه سازمان غذا و داروی آمریکا برای اجرای کارآزمایی های انسانی شده، آزمایش این پروتئین را تا پایان سال بر روی 15 بیمار آغاز کند.

پروتئین channelrhodopsin-2 نظیر همان پروتئین سوئیچ جادویی است که در حال حاضر برای توانایی اش در تبدیل یک موش آرام به یک موش تهاجمی، خاتمه دادن به رفتار وسواسی و القای خاطرات نادرست به موش های از همه جا بی خبر، به این نام مشهور است.

این پروتئین با استفاده از ژن درمانی به طور مستقیم در شبکیه چشم قرار داده می شود و سیستم میله و مخروط چشم را به طور کامل کنار زده و به سلول های گانگلیونی چشم توانایی احساس نور را به تنهایی می دهد. اگرچه برخی از سطوح کور رنگی حتی ممکن است با اجرای موفقیت آمیز این کارآزمایی های انسانی آینده نیز باقی بمانند، برخی از محققان بر این باورند که مغز انسان توانایی تنظیمات را به منظور مقابله با از دست دادن رنگ دارد.